The funny part comes next. Now a lot of people are yelling about antitrust laws and how it is unfair to use your monopoly on search to promote your social network. Which is interesting in itself. I am not saying that they are not doing that. I am just looking at the people making that statement and that surprises me. One of the biggest complainers is Twitter. You know, the company who tried to use their monopoly in microblogging to promote their search capabilities. Apparently, after a period of working closely together, they then pulled Google’s rights to use the tweets of their users in Google’s search results. Only to come back to Google to offer them the rights to use the search at a figure “below $100 million”. Imagine their surprise that Google denied it and turned around to do it themselves. In an official statement sent to a number of news outlets, Twitter even speaks of Twitter as the world’s primary source of breaking news. And Google’s new search results will harm information reaching users. (Read the full statement on TechCrunch for instance.) I would almost call that a “We’re better!” attempt. In an interview with Marketingland Eric Schmidt says that they are not favoring Google+ and that they are willing to talk to Twitter and Facebook.

Honestly, unlike Twitter, I do see benefits for people searching. I believe integrating social networks into search can be a step forwards towards offering better search results. But it will be important for Google to get Twitter, Facebook and others to join their social search attempt. Because even though I do like Google+, I cannot and will not see it as my only source of social search results.

Time for mypermissions.org. An easy service that shows a couple of big logo’s from the major social networks. Clicking them will take you to the permission pages for your network account on that network. An easy way to check who you have been granting permissions on what. And believe me, even if you are not that active, that usually still is a surprising list.

Have you tried it already? Has it surprised you?

Vroeger moest je maar afwachten wie je tegenkwam. Meestal liep je mensen mis en hoorde je later dat die-en-die en zo-en-zo er ook waren. Nu is dat anders. Door het gebruik van hashtags op twitter, kan ik nu een veel beter beeld krijgen van bezoekers. En zij van mij. En dan wordt het al snel makkelijker om anderen te ontmoeten. Dus, vandaar ook mijn oproep van vandaag, om eens samen te gaan lunchen. Er zijn gelegenheden genoeg in de RAI bij #marcom10, dus dat moet geen probleem zijn. Mocht je ook zin hebben in een lunch, zeg dan wat tegen me op twitter, stuur een mail naar arne@arnehulstein.nl of gebruik mijn telefoon (06 539 611 38).

Tot straks!

I just had to put this up. Last night Marloes got her laptop stolen. A very unfortunate incident for anyone, but specifically for @Marlooz who makes her money live broadcasting and making video’s with her Mac. Twittering about it struck a chord with many and Michiel Berger started raising money to buy her a new laptop. Now that is twitter love. Rounding up your friends to mean something big to someone by doing something small. It is fantastic. Not because of the laptop, not because of the money. But because of people showing that online relationships are worth it.

If you feel like donating?  Check out @michielb’s instructions. (Btw. the laptop has been paid for now…)

Moeten we ons daar als twitteraars eigenlijk allemaal wel mee bezig houden? Moeten we ons wel bezig houden met het feit dat volgers afhaken omdat wij iets zeggen waarin ze misschien minder geinteresseerd zijn? Of moeten we ons bezig houden met de pers die altijd en overal over de schouder van de social media gebruiker meegluurt naar het laatste nieuws. En dan blijft de vraag of je voor die pers zou willen schrijven.

Ik twitter voor mezelf. Dat is nogal een statement. Met meer dan 1.400 mensen die mijn berichtjes lezen, heb ik makkelijk praten. Dat is de gedachte tenminste. Maar is dat zo? En nog belangrijker, zou ik twitter anders benaderen als ik maar 20 volgers zou hebben? Natuurlijk heb ik een voordeel. Ik ben begonnen met twitter toen het klein en toegankelijk was. Iedereen experimenteerde en dat maakte eigenlijk niets uit. Maar deed ik het toen anders? Ik heb niet het idee. Ik heb altijd voor mezelf getweet. De dingen geschreven die ik wilde schrijven en de onderwerpen gepakt waar ik op dat moment zin in had. Waarom? Omdat twitter over mij gaat. Egocentrisch? Ja, waarschijnlijk wel. Want laten we wel wezen, ik beslis wat ik op welk moment aan de wereld toevertrouw. Dat is dus erg ik-gericht. Moet dat dan anders? Nee, ik denk het niet. Wat wel belangrijk is, is dat ik vanaf het begin af aan sociaal geschreven heb. Mensen boeien mij. Daarom ben ik altijd op zoek naar nieuwe interessante mensen om mee te praten. Nieuwe mensen om te leren kennen. Om een relatie mee aan te gaan. Dat is eigenlijk altijd mijn drijfveer geweest. En waarom schrijf ik dan altijd alleen voor mezelf? Omdat ik nieuwe mensen niet kan dwingen. En omdat ik wil dat ze weten wie ik ben. En dan niet alleen maar iets dat ik voor de optimale beeldvorming heb opgebouwd, maar gewoon mijzelf. Want ik wil relaties opbouwen als mezelf. Met jou. Als jezelf.

Wat is daar de reden voor? Het kan niet echt aan de literaire uitdaging liggen. Hoewel het een behoorlijke uitdaging kan zijn om een literaire gedachte in 140 tekens aan de wereld toe te vertrouwen. Maar die uitdaging blijkt vaak ook weer te groot. Dus blijven de 140 tekens vaak steken in het middenveld van het Nederlandse taalgebruik. Net niet grammaticaal onjuist, maar zeker niet inspirerend. Doeltreffend, dat dan weer wel. Want doeltreffendheid past in 140 tekens. En dat past dan weer bij de Nederlandse cultuur.

Ik vraag me af of het aan de reacties ligt. De mogelijkheid die twitter biedt om direct in contact te treden met anderen die direct een reactie kunnen geven op alle 140 tekens die jij net de virtuele ruimte in hebt geslingerd. Dat zou het kunnen zijn. Maar een actief blog heeft ook lezers. En lezers reageren. Als er tenminste iets te reageren valt en de schrijver niet vervalt in een gesloten conclusie die geen ruimte meer laat voor discussie. Want reageren betekent discussie. Een reactie op zich is niet genoeg. Er moet discussie komen. En misschien raakt dat het verschil nog wel het best. Er moet discussie komen. Discussie is interactie. Het spel van woorden tusen mensen waarbij standpunten, passies en argumenten zich samenballen tot een weerspiegeling van de schrijver. Pas dan wordt een blog succesvol.

Daarom hou ik van twitter. Niet vanwege de doordachte argumentatie, de meeslepende zinsconstructies of de snelle doelmatigheid van de communicatie. Nee, ik hou van twitter omdat ik van mensen hou. Van mensen met passie, mensen met bevlogenheid en mensen die het gesprek aan willen gaan met anderen. Anderen zoals ik. En dat bouwt relaties.

Na wat kort heen en weer dm-en op twitter hebben we de knoop doorgehakt om de eerste Tweetup Zeeland plaats te laten vinden op 17 april in Café de Post op de Grote Markt in Goes. Daarbij hebben we een nieuwe sociale netwerk site neergezet op tweetupzeeland.ning.com. Francesco van Mediakings heeft daarvoor de styling vrijdag nog geregeld.

En dan gaat het nu vooral nog om de promotie. Want we willen natuurlijk zo veel mogelijk twitteraars bij elkaar hebben in De Post op 17 april. Dus, ken je nog Zeeuwse twitteraars, zegt het voort. Twitter erover, blog erover en ga er mee aan de slag.

Ook sponsors zijn welkom. Het is natuurlijk altijd leuk om een eerste drankje te krijgen of wat borrelhapjes. Tips zijn welkom.

Tot 17 april!

Well, it isn’t. And that is why there is a new trend. Kicking all those contacts that you have not spoken to in the last month and limiting yourself to that intimite circle of friends that really know you well. That solves it all. And you don’t have the trouble of having to follow any other people either. It really relieves your information intake and you can feel much less troubled by all these people you need to catch up with. Or does it?

To be honest, my take on the whole thing is different. Yes, I love to have people follow me. But the main reason for that is that I can follow them. It puts me in the position where I can start building a relationship with them. Even though that might be a bit much to ask with the 1616 people I am currently following on twitter and the 1063 that are following me. But when I do switch on Twitter, it is because I want to catch up with my friends. It is because I want to be in that relationship where we can share what we are doing and what we are about. And that is what social media should be about in my opinion. Sharing relationships. And the numbers? The numbers are all personal. If you can keep up with 20,000 then you could. If you feel you should stick to 50, that is fine too. As long as you remember that the way in which you can handle the relationships is what dictates your numbers.