Sad news today as the official Google Blog has brought the announcement that Google will no longer be developing Google Wave and that the plug will finally be pulled at the end of this year. The reason mentioned is the low adaptation of Wave by the community. As true as this is, the problem is not just with the community. I believe the problem runs deeper where Google has launched some great technology that just has not been developed far enough to be at a stage where everyone can use it. There are still too many flaws that need addressing, but if those would be taken care of, I believe Wave could have been a killer technology for Google offering organizations a whole new way of communicating with their target audiences.
Even earlier today I was still singing Wave’s praises. To my credit that was still some two hours before the plug was officially pulled. I still see Wave as a great solution to anyone who would be having customer interaction for instance. It would offer a great opportunity to receive a customers’ question, have the question travel the organization, post the answer and still have a log of all that has happened for future reference.
I could also see it replace email with collections of ongoing conversations instead of mails with cc’s, bcc’s, long quoted texts etc. I would have loved to see email disappear in favor of a technology like Wave as it is just so much more natural. Twitter for short interactions, Wave for longer ones where both can represent dialogues.
But alas, it has been decided that it will never be. Fortunately, everything connected to Wave has been opened up as open source technology, but large scale adaptation seems to be further off than ever now. Anyhow, I am off to my Wave inbox now as I have one awesome new project running and that gets managed from a wave. It will probably be my last, but at least I get to enjoy it for a little bit longer…
Vrijdagochtend om acht uur stond ik bij de slager in Goes. Voornamelijk om een belofte in te lossen bij Lucien Burm in Amsterdam. Al een aantal keren hebben wij het namelijk gehad over “Zeeuws spek”. Iets waar hij erg van houdt en waar ik als Zeeuw natuurlijk eenvoudig aan kan komen. Tenminste, dat dacht ik. Maar niets blijkt minder waar. “Zeeuws spek” blijkt namelijk helemaal niet te bestaan. Mijn opgetrokken wenkbrauwen waren het teken voor de slager om van wal te steken. Om te vertellen over oude Zeeuwse boeren en Groninger collega’s. Of West-Friese zo gewild. Over de eigen smaak van elke slager en de eenvoud van het recept die het zo makkelijk maakt voor een slager om zijn eigen versie naar zijn eigen smaak te maken. Daarna ging het al snel verder over mijn activiteiten en over contant geld, pinpassen en andere zaken. Leuk, gemoedelijk en heel vriendelijk.
Deze slager nam de tijd voor mij. Iets dat veel bedrijven missen. Zo was ook zijn eigen aanklacht in de richting van zijn bank. Hij had ook efficiënter te werk kunnen gaan. Mij snel een stuk van zijn versie van het spek toestoppen naar aanleiding van mijn vraag en dan terug naar zijn eigen producten. Sneller en makkelijker. Maar niet effectiever. Want had hij dat gedaan, dan zou ik er waarschijnlijk nooit meer komen. Nu ligt dat anders. Ik ben nooit eerder bij die slager geweest, maar de volgende keer dat ik wat speciaals nodig heb, zal ik zeker bij hem langsgaan. Want voor mij is hij het toonbeeld van wat een slager moet zijn. Iemand met passie voor zijn product en de wens om mij te helpen aan dat waar ik eigenlijk naar op zoek ben. Een instelling die elke onderneming zich eigen zou moeten maken.
Voor sommige mensen is de klant soms gewoon lastig. Als zij lekker aan het werk zijn moet een klant ze niet storen met triviale zaken als vragen of verzoeken. Er wordt gezucht, gesteund en soms erger. Er wordt gezegd dat mensen er niet zijn, omdat dit interne stuk eerst af moet. Voor mij is het een ergernis. Uiteindelijk is het de klant die de organisatie bestaansrecht geeft.
Vorige week heb ik daarover in een twitter discussie een uitspraak gedaan die Jacqueline Fackeldey heeft aangegrepen om een hele goede en terechte blogpost te schrijven. Heel herkenbaar en goed om te lezen. Een aanrader.
Mijn tweet - met dank aan Jacqueline Fackeldey voor de screenshot.
De heffing is geweldig. “Overheid, help!”
Vandaag stond in Trouw te lezen dat de commissie Brinkman vandaag adviseert om een heffing op internetaansluitingen in te stellen vanuit de overheid. De heffing moet gebruikt gaan worden om innovatieve initiatieven in de krantenwereld te financieren. In april besloot de Stichting Onderhandelingen Thuiskopievergoeding (SONT) al om een heffing in te voeren op digitale opname en afspeel appraratuur met een opslagmogelijkheid. De heffing is geweldig.
Het klinkt misschien wat overdreven, maar ehct, de heffing is geweldig. De heffing is het enige middel dat er voor zorgt dat een verouderd businessmodel toch kan blijven renderen. Want uiteindelijk komt het daar op neer. Het internet is immers niet nieuw. De kranten hebben al heel lang aan zien komen dat er andere maniere van nieuwsgaring gaan ontstaan. Ze konden op hun klompen aanvoelen dat het businessmodel dat is ontstaan rond 1605 met Relation, wellicht de 21e eeuw niet zou gaan overleven. Ook omdat het delen van nieuws via het internet al een van de meest populaire activiteiten was.
Op een andere manier geldt hetzelfde voor artiesten. De structuren die de afgelopen eeuw zo succesvol zijn geweest, worden langzaam onderuit gehaald door het gemak van downloaden en bestandsdeling. Ook hier konden de platenmaatschappijen al jaren geleden aan zien komen dat de huidige manier van verkopen langzaam zijn einde zou gaan vinden. Half jaren negentig waren muziek en films al te vinden via de ftp sites van diverse universiteiten. En hoewel de kwaliteit toen nog te wensen overliet, was te voorzien dat dat binnen afzienbare tijd zou gaan veranderen.
Op het moment dat je geconfronteerd wordt met een verouderd businessmodel en teruglopende inkomsten, kon je maar twee dingen doen. Je kon erin berusten en langzaam ten onder gaan, of je kon je schouders er onder zetten en een nieuw model maken om weer geld te verdienen. Nu is er de derde optie. Je gaat naar de overheid, je klaagt en je stelt een commissie in. De commissie brengt dan een advies uit voor een heffing, zodat je niet zelf hoeft te investeren in een nieuw businessmodel voor je product. Ideaal. Maar als ik heel eerlijk ben, dan zie ik dat niet als meer dan een doekje voor het bloeden. Want succesvolle ondernemingen en succesvolle producten komen voor uit visie. Vanuit die visie komen ook de mogelijkheden om geld te verdienen met je product. En mocht dat niet meteen lukken, dan pas je je businessmodel wat aan, net zo lang tot je verdient. Want consumenten zijn best bereid om te betalen, als het maar is voor iets waarin ze waarde zien.
Vandaag stond in Trouw te lezen dat de commissie Brinkman vandaag adviseert om een heffing op internetaansluitingen in te stellen vanuit de overheid. De heffing moet gebruikt gaan worden om innovatieve initiatieven in de krantenwereld te financieren. In april besloot de Stichting Onderhandelingen Thuiskopievergoeding (SONT) al om een heffing in te voeren op digitale opname en afspeel appraratuur met een opslagmogelijkheid. De heffing is geweldig.
Het klinkt misschien wat overdreven, maar ehct, de heffing is geweldig. De heffing is het enige middel dat er voor zorgt dat een verouderd businessmodel toch kan blijven renderen. Want uiteindelijk komt het daar op neer. Het internet is immers niet nieuw. De kranten hebben al heel lang aan zien komen dat er andere maniere van nieuwsgaring gaan ontstaan. Ze konden op hun klompen aanvoelen dat het businessmodel dat is ontstaan rond 1605 met Relation, wellicht de 21e eeuw niet zou gaan overleven. Ook omdat het delen van nieuws via het internet al een van de meest populaire activiteiten was.
Op een andere manier geldt hetzelfde voor artiesten. De structuren die de afgelopen eeuw zo succesvol zijn geweest, worden langzaam onderuit gehaald door het gemak van downloaden en bestandsdeling. Ook hier konden de platenmaatschappijen al jaren geleden aan zien komen dat de huidige manier van verkopen langzaam zijn einde zou gaan vinden. Half jaren negentig waren muziek en films al te vinden via de ftp sites van diverse universiteiten. En hoewel de kwaliteit toen nog te wensen overliet, was te voorzien dat dat binnen afzienbare tijd zou gaan veranderen.
Op het moment dat je geconfronteerd wordt met een verouderd businessmodel en teruglopende inkomsten, kon je maar twee dingen doen. Je kon erin berusten en langzaam ten onder gaan, of je kon je schouders er onder zetten en een nieuw model maken om weer geld te verdienen. Nu is er de derde optie. Je gaat naar de overheid, je klaagt en je stelt een commissie in. De commissie brengt dan een advies uit voor een heffing, zodat je niet zelf hoeft te investeren in een nieuw businessmodel voor je product. Ideaal. Maar als ik heel eerlijk ben, dan zie ik dat niet als meer dan een doekje voor het bloeden. Want succesvolle ondernemingen en succesvolle producten komen voor uit visie. Vanuit die visie komen ook de mogelijkheden om geld te verdienen met je product. En mocht dat niet meteen lukken, dan pas je je businessmodel wat aan, net zo lang tot je verdient. Want consumenten zijn best bereid om te betalen, als het maar is voor iets waarin ze waarde zien.
Ahhhh, the good old days. The days in which every company was there for its own good and was solely focussed on making as much profit as possible. The time when marketing was push and all you needed to do was broadcast the positives of your product as much and as loud as possible. The good old days. The days when you could be a marketing executive and mainly be concerned about the way your suit looked so people would admire you and your success. Your full page adds oozed smugness and glorious satisfaction based on your product. The glorydays of the P’s of marketing.
Snap out of it. There is no more use in trying to find the perfect five P’s to get the largest group of average customers for your product as there is use in going the manual for your dial telephone as a guidline for using your PDA. The average customer does not exist. And these days it shows more than ever. And as a brand, you need to be aware of this. In fact, you need to be aware that whatever you are doing, whoever you are and whatever you are making, you are a brand. And a brand needs to appeal to people. Not to the masses, but to the person.
Do you know your customers? Do you know who they are? Do you know what they are interested in? Do you know what they care about? Do you know what makes them tick? Lets face it, in todays world just sending them a nicely formulated mass mail message with their name on it will not make it happen. And you don’t have to. Todays technology can help you learn so much about your customers. Enough that will enable you to relate to them and dialogue with them, not just talk to them.
